Tanrı. Senin yakana yapışacağım.

Beni neden insan yarattın.

Acı çekeyim diye mi?

On yedisinde ipe takılan Erdal’ı, 24’ünde kurşunlanan Mazlum’u göreyim diye mi?

Kuzularla sevişen Ceylan Önkol’un parçalanmış bedenini mi göstermekti muradın.

Fotoğraf makinesiyle Metin Göktepe’nin parçalanmış beynini gören göz yaratmak zorunda mıydın?

Vedat Aydın’ı çocuklarının yüz metre ötesinde kurşuna dizdirmekle ne geçti eline?

Ne geçti, söyler misin gırtlağından?

Ali İsmail’in iki lokmacık simidini yerkenki gülücüğünü mü kıskandın.

Abdullah’ın işçi tulumundan mı utandın yoksa?

Beni yarattın yaratalı, yani bildiğim1960’tan ve bilmediğim binlerce eski yıldan beri karakterin hiç değişmedi.

71’de yediklerin, 81’de, 91’de, 2001’de...

Birini hazmetmeden diğerini yutuyorsun.

İnsana benzemediğin besbelli.

Kırkbayır mı var sen de? Börkenek mi, şirden mi?

14 yaşında 14 kiloluk bir çocuk da senin eserin.

Berkin Elvan doyurdu mu, o kanser olası kolonlarını?

Çimdiğin gözyaşı mı, emdiğin kan mı?

Bir de pişkin pişkin “bir isteğiniz var mı?” diye telefon ettirdin gül gibi vekillerine.

Benim suçum ne, neden insan yarattın?

Herkesle öleyim, her bedende parçalanayım, her yürek acısıyla acıyayım diye mi?

Karınca yaratsaydın, kuş yaratsaydın, it yaratsaydın, inek yaratsaydın.

Eşek ve hatta eşşoğluşeşşek yaratsaydın da sucuk yapsalardı.

Razıydım meze olmaya bir istavrit olarak, sarhoş sofralarına.

Ya da yağlıca bir mezgit.

Ama böyle acılar yaşatmasaydın.

Ne çok sorun çıkardın be, ne çok acı ürettin, ne kadar da zalimsin.

Sebze misali ekiyor, zerzevat misali biçiyorsun.

Sahi sen kimsin.

Kimsin.

Madem ki insan yarattın, her şeyden sen sorumlusun.

Bugün gözyaşlarım nasıl içimi yaktıysa senin de için öyle yanacak.

Mahkemeyi Kübra’da, ben ne kadar insansam, sen de o kadar insan olacaksın.

Bana yaşattığın her şeyi sen de yaşayacaksın.

Öfkeden titreyen ellerim yakanda olacak.

Gözyaşlarım seni boğacak. Yakanı bırakmayacağım. Bilesin.