Soğuk savaş yıllarında Kültürel NATO tarafından Sovyetler Birliği’ne karşı kullanılan dezenformasyon ve propaganda kitapları Gün Zileli tarafından  son yıllarda ardı ardına çevriliyor. En son yayınlanan çevirisi ise Margaret Buber-Neuman’a ait olan “İki Diktatörlük Altında” adlı kitap. Bu kitap bir Soğuk Savaş klasiği  olmasına rağmen sol çevrelerde kitaba yönelik eleştirel bir tepki yok. Dahası Birgün ve Yurt gibi sol gazeteler de kitap hakkında olumlu tanıtım yazıları yayınlanmış durumda. Emperyalist devletlerin ve NATO’nun SSCB hakkındaki tezleri, yani SSCB’nin bir ‘’kötülükler imparatorluğu’’ olduğu, Stalin’in ise bu kötülükler imparatorluğunu yöneten bir ‘’şeytan’’ olduğu, solun bilinçaltına da işlemiş durumda. Bu noktada SSCB ve geçmiş sosyalizm deneylerinin ve sosyalist liderlerin şeytanlaştırılması, sol tarafından geniş oranda sosyalizme yönelik eleştiriler olarak algılanıyor, bu şeytanlaştırmalar solda geniş destek görüyor.  NATO ve emperyalist kampın propaganda tezlerinin solda bu kadar yaygın olması, hem sol liberal tezlerin solda hızla güçlenmesine sebep oluyor hem de geçmiş sosyalizm deneylerinin Marksist ve devrimci bir eleştirisini  olanaksız kılıyor.

Yazıya devam etmeden önce bir konuyu vurgulamakta fayda var. Bolşevik Devrimi’nden 1970’lerin sonuna kadar, sosyalistlerin emperyalistler üzerinde bir ideolojik hegemonyası söz konusu idi. Yani emperyalistler hiç bir zaman şimdi olduğu gibi açıktan sosyalizmi ve sosyalist ülkeleri kapitalizmin bakış açısından eleştiremiyordu. Sosyalist ve emperyalist ülkelerin insan hakları sicillerinin, sosyal ve ekonomik hakların (eğitim, sağlık ve çalışma hakkından oy hakkına kadar) karşılaştırılması ise sosyalist ülkelerin prestijinin artmasına sebep oluyordu. Bu yüzden sosyalist ülkelerin kapitalist bir eleştirisinin başarılı olma şansı yoktu. Bu noktada,  1940’ların sonunda kurulan Kültürel NATO, sosyalist ülkelere karşı propaganda savaşında soldan kapitalizme dönmüş kişileri, yani bir nevi itirafçıları kullandı. Bunlar sosyalist ülkeleri ve sosyalizmi ‘’soldan’’ eleştirdiler. Margaret Buber-Neuman bu kişilerden birisidir.

Hıristiyan Demokrat Partisi’ne katılan “komünist”

Kitabın gazetelerde ve internet basınında çıkan tanıtım yazılarında vurgu sürekli olarak Buber-Neuman’ın ne kadar inançlı bir komünist olduğuna yapılmış. Yani bize, Alman Faşizmi ile SSCB’yi eşitleyen bu kitabın, SSCB’ye ‘’soldan’’ bir eleştiri olduğu söyleniyor. Yazar biz okuyuculara, ‘’Kendini bütün kalbiyle komünizm davasına adayan Alman Komünist Partisi üyesi Margarette Buber-Neumann’’ ya da ‘’Margarete Buber-Neumann, Alman Komünist Partisi (KDP) üyesi, inançlı ve çalışkan bir komünist. Sovyetler Birliği’ne sarsılmaz bir inançla bağlı bir devrimci’’ gibi ifadelerle tanıtılıyor. Ama kitabı okuyunca, daha sonra bir sürü faili meçhul cinayete bulaşan PKK itirafçıları ne kadar PKK’li iseler, Buber-Neumann’ın da o kadar Marksist olduğunu görüyoruz. Aslında tanıtım yazısını yazanlar Buber-Neumann’ın kendi yazdıklarını bile okumamışlar. Kitap baştan sonra yazarın sosyalistlerden ve Ruslardan ne kadar nefret ettiği üzerine şekillenmiş. Öyleki Nazi kampında bir yönetici-mahkum olarak salıverildikten sonra yolda kendilerini misafir eden bir ailede Marksist kitapları görünce öfkeden delirir. Bunlara rağmen hala komünistliğine vurgu yapılıyor. Neuman’ın gençliğindeki düşüncelerinin ne olduğunu bilmiyoruz ama bu kitabı yazdığında artık bir komünizm ve sosyalizm düşmanı olduğu kesindir. Daha sonra birçok Nazi parti üyesi gibi savaş sonrası sağcı Alman Hıristiyan Demokrat Partisine katılır.

Yazar, Sovyet ve Nazi kamplarında toplam 7 sene kadar kalıyor. Bunun yaklaşık olarak iki yılını Sovyet çalışma kamplarında çalışarak geçiren yazar, daha sonra Almanya’ya sınır dışı edilir.  Yazar Alman köle kamplarında bir mahkum olarak beş sene daha geçirir. Ama mahkumiyetini  bitirdiğinde artık sadece bir mahkum değildir. Hangi mahkumların gaz odalarına gideceğine karar veren blok sorumlularından birisidir ve bir çeşit mahkum-yöneticidir. Öyleki cezaevi kariyerinin bir noktasında Johanna Langefeld adlı  kamp müdürlerinden birisinin başyardımcısıdır. Langefeld öyle sıradan bir insan değildir. Langefeld Ravenbruck Nazi cezaevi kampının kadın müdürüdür ve tutukluları gaz odalarında öldürme projesinin ilk sorumlularından birisidir. “Action 14f13” adı ile bilinen bu projede hasta sakat ve çalışamayacak kadar yaşlı hastalar seçilip öldürülüyorlardı. Bu projedeki başarısı nedeni ile Langefeld 1942’de Autswich kampına kadın yönetici olarak atanır ve oradaki gaz odalarını kurma projesinde görevlendirilir. Yani Autswich kampındaki gaz odalarını kuranlardan birisidir. Nazi konsantrasyon kamplarındaki müdürler ve komutanlar arasındaki kişisel çekişmelerde kendisi doğrudan Heinrich Himmler’ın koruması altındadır. Daha sonra tekrar Ravensbruck’e geri gönderilir. Buber-Neuman onun mahkum yardımcısıdır. Langefeld  120 bin kadın mahkumdan 90-100 bininin öldüğü ya da gaz odalarında katledildiği bir dönemde cezaevinin kadın müdürüdür. On binlerce kadın, Langefeld ve yardımcılarının yaptığı listelerle gaz odalarını boylayıp öldürülürler.

Ölüm makinesinin parçası

Buber-Neumann anılarında kamptaki pozisyonunu saklayamaz. Anılar kamptan ayrıldıktan bir kaç yıl sonra yazılmıştır. Kamplardan az da olsa sağ kurtulanların olduğu bir ortamda her şeyi reddetmek mümkün değildir. Bu yüzden  Margaret Buber-Neumann anılarında Almanlar tarafından kampa konur konmaz bir hafta içinde hemen bölüm sorumlusu yapıldığını, ayrıcalıklı bir konuma getirildiğini kabul eder. Daha sonra da kariyer basmaklarını hızla çıkarak önce Blok sorumlusu ve sonra da Langefeld’in yardımcısı konumuna geldiğini yazar. Yine Neumann kendisinin insanları gaz odasına gönderme yetki ve sorumluluğu olduğunu kabul eder. Ama bu süre zarfında Buber-Neuman bir kişiyi bile gaz odalarına göndermediğini iddia eder. Herkesi korumuştur, sadece kendisi değil amiri olan Langefeld’de aslında iyi bir kadındır ve elinden geldiği kadar mahkumları korumuştur. Nasıl korumuşlarsa, bunların döneminde 90 bin kadar mahkum kampta ya zor koşullar nedeni ile ölmüş ya da öldürülmüşlerdir. “Bir de korumasalardı ne olacaktı”, insan düşünmek bile istemiyor.

Aslında korudukları yok, Buber-Neuman kamptaki ölüm makinesinin bir parçasıdır artık. Ne zaman komünist olduğunu bilmiyoruz ama Buber-Neumann Nazi kamplarında artık bir Nazidir. Bu yüzden savaş sonrası yazdığı kitabında sayfalarca Langfeld övülür. Onun ne kadar suçsuz olduğu gösterilmek istenir. Aslında koruma iki yanlı. Kızıl Ordu kampa çok yaklaşınca kamp idaresi bunları salıverir. Diğer mahkumlar dururken bunların salınmasının nedeni açık. Kamp idaresi kendileri ile işbirliği yapan kamp görevlilerinin Kızıl Ordu tarafından tutuklanmasını engellemek istemiş olmalı.  Buber gibi Nazilerle işbirliği yapan, kamptaki katliamların parçası olan bir çok  mahkum katliamlardaki rolleri nedeni ile savaş sonrası mahkemelerde yargılandılar ve idam dahil çeşitli cezalara çarptırıldılar. Buber’in  Langefeld’i savunması onlardan biri olmasından kaynaklanıyor. Langefeld kamptaki rolünden dolayı aranmasına rağmen bir türlü bulunamaz ve kız kardeşinin evinde 1989 yılında huzur içinde ölür. Evinde huzur içinde ölen Madımak Katliamı sanıklarını hatırlıyor musunuz? Halbuki Langfeld’den daha alt görevlerde bulunan ve Langfeld’in emrinde olan bir çok alt düzeyde görevli kamplardaki rollerinden dolayı savaş sonrası idam edilmiştir.

Arkadaşlarını polise şikayet edecek kadar “yozlaşmış”

Ama Langfeld’in nasıl huzur içinde öldüğünü anlamak için Buber’in kitabına ve anlattıklarına biraz daha derinden bakmak gerekli. Buber-Neumann Moskova’da lüks bir otelde kaldıkları sırada Sovyet polisinin bir paranoya içinde herkesi sırası ile tutukladıklarını iddia eder. Kendisi ve kocası da bu paranoya sırasında hiçbir şey yapmadıkları halde tutuklanmıştır. Kocası casus olduğu gerekçesi ile idam edilmiştir. Ama yeni arşiv çalışmaları sonucu biz biliyoruz ki lüks oteldekileri ihbar edenlerden birisi de bizzat Margaret Neuman ve eşidir. Otelde kalan arkadaşlarını casus diye polise şikayet etmişlerdir. Bize bu bilgiyi kitabın İngilizce baskısına önsüz yazan Nikolaus Wachsman vermektedir. Dimitrov anılarında kocası hakkında “yozlaşmış birisi” diye bahseder. Kendi arkadaşlarını polise şikayet edecek kadar yozlaştığı kesin. Ama bunu niye yaparlar? Bunu ise bir başka Gün Zileli çevirisinden, Eugeny Ginzburg’un anılarından öğreniyoruz. Ginzburg Kazan’da tutuklu iken muhalefetin soruşturmaları zorlaştırmak için suçsuz oldukları halde bir sürü insanı  suç ortağı olarak polise verdiklerini söylüyor.  Gerçekten de bu tür insanların asılsız ihbarları sonucu tutuklanan bir milyondan fazla  tutuklu 1939 yılında suçsuz bulunarak mahkemeler tarafından serbest bırakılmıştı. Öyle görünüyor ki bu politika o dönemde  muhalefet tarafından etkili olarak kullanılmış.  Anlaşıldığı kadarı ile Margaret Neuman ve kocası da aynı politika paralelinde hareket etmişler. Ancak kocası daha sonra tutuklanır, üzerine atılı suçlamaları kabul eder ve suçlu bulunarak idam edilir. Bu bilgiyi de yine özsözden öğreniyoruz. Margaret Neumann da tutuklandıktan sonra kendisi hakkındaki suçlamaları kabul eder ve hapis cezasına çarptırılır. Bu arada Margaret Neumann anılarında kendisine karşı fiziki bir işkenceden bahsetmemektedir. Yani belli suçları kabul etmesi işkence sonucu olamaz.

Casus şebekesi bağlantısı

Bu arada daha fazla devam etmeden o yıllardaki bir olguyu belirtmeliyiz. 1930’lu ve 40’lı yıllarda bir çok batılı ajan istihbarat, manipülasyon vb faaliyet için Troçkistlerden Menşeviklere ve Bolşeviklere kadar SSCB ile bağlantılı sol hareketlerin içine akmıştı.

Ancak 1940’lara yaklaşırken bu ajanlar sol örgütleri bırakıp doğrudan istihbarat  görevlerinin başına dönmeye başladılar. Mesela, 1930’ların başında Troçki’nin yanında olan James Burnham daha sonraları CIA’nın Politik ve Psikolojik Savaş bölümünün kurucusu olur. Keza Sydney Hook ve  Max Eastman  gibi Troçkistler de CIA’nın önemli  elemanları Amerikan sağının teorisyenleri olurlar.  Bu insanlar şiddetli bir şekilde anti-komünisttir ve bir dönem Troçki çevresinde bulunma nedenleri casusluktur. Ancak görevleri yalnızca casuslukla sınırlı değildir.  Bunların bir başka fonksiyonu ise içlerinde bulundukları sol yapıları politik olarak emperyalist politikaların yanına çekmek, onları emperyalist politikalar paralelinde manipule etmektir.  Bu konuda yer yer başarılı olmuşlardır. Mesela Troçki’yi sürekli olarak politik olarak ABD politikalarının yanına çekmeye çalışan, hatta bu konuda Troçkist harekette politik ayrılık yaratan bu kişiler, en azından Troçki’nin Dies komisyonuna ifade vermeyi kabul etmesini sağlamışlardır.  Bir suikast sonucu ölen Troçki  Dies komisyonuna ifade verememiştir.[1]

Bu tür casus çevrelerinden birisi de Arthur Köestler ve çevresidir. Köestler Avusturya doğumlu bir gazeteci ve yazardır  ve 1930’ların başında İngiliz gizli servisine (MI5) bağlı bir görevli olarak Alman Komünist Partisi çevrelerine katılır.  Köestler İspanya İç Savaşı sırasında ve daha sonra Nazilerin Fransa’yı işgal etmesi ile iki kez tutuklanır ama İngiliz devletinin müdahaleleri ile serbest bırakılır. Komüntern’de bir Alman komünisti olan Willy Müenzernberg ile beraber çalışmaktadır. Müenzenberg’in karısı ile Margaret Neuman kızkardeştir. Müenzernberg ve Heinz Neumann Alman Komünist Partisi’nden yakın çalışma arkadaşlarıdır ve 1930’ların başındaki Alman Komünist Partisi içindeki politik bölünmede beraber tavır almışlardır. Neumannlar Moskova’da tutuklanınca Müenzenberg ile Köestler Paris’te Die Zukunft adlı anti-Sovyet bir dergiyi yayınlamaya başlarlar. Bu dergi, yine bir soğuk savaş dergisi olan ve CIA ve MI5 tarafından ortak yayınlanacak olan ve yayıncıları arasında yine Köestler’in bulundugu ‘’Encounter’’ adlı derginin öncülüdür. Yani Neumanlar bir casus şebekesi ile bağlantılıdır. Şüphesiz onların bir casus sebekesi ile bağlantılarının olması onların casus olduklarını göstermez. Neumannlar hakkındaki tüm belgeler ortaya çıkana kadar bir yorumda bulunmak zor, ama en azından Buber Neumann’ın kendi yazıklarından da bazı sonuçlara ulaşabiliriz.

Baştan beri…

Şimdi, iki yıl  Sovyet kamplarında kaldıktan sonra beş yıl Nazi konsantrasyon kamplarında mahkum-yöneticilik yapmış birisi var. Doksan bin kadın mahkumun gaz odalarında öldürüldüğü bir kampta, elinde mahkumları gaz odasına gönderme yetkisi olan kişilerden  birisidir ve bu kişi aynı zamanda tüm bu katliamları organize eden kadın kampının müdürünün de yardımcısıdır. Sovyet orduları kampa yaklaşınca Nazi kamp yöneticileri tarafından serbest bırakılmış ve kaçarak  Amerikalılara sığınmıştır. Kitabında kampın gaz odalarından sorumlu kadın müdürünü korumaktadır. İşte bu sırada Köestler yine ortaya çıkar ve Buber Neumann’a anılarını yazmasını ‘’tavsiye’’ eder. Köestler artık İngiliz istihbarat servislerinin önemli bir yöneticisidir ve hatta İngiltere adına Filistin’deki Yahudi direniş örgütü yöneticileri ile görüşecek kadar yükselmiştir. Koestler’in yönlendirmesi ve desteği ile kitap yazılır. Daha sonra da CIA ve Kültürel NATO bu kitaba elinden gelen desteği verecektir. Öyle görünüyor ki Neumann’ın amiri Langfeld’i koruması da bu kitabın yazılma koşullarından birisi olmalı. Yoksa tüm dünyada aranan bir katilin, 1989 yılına kadar kız kardeşinin evinde huzur içinde yaşaması emperyalist güçler tarafından korunmadan mümkün değildi.

Buber Neumann’ın karakterine ve ilişkilerine baktığınızda (lüks bir otelde arkadaşlarını ihbar etmeleri, ölüm kampında blok sorumlusu olma becerisini göstermesi, Ruslara karşı ırkçı duygular beslemesi, çıkar çıkmaz Köestler ile yeniden ilişkiye geçmesi vb ) Neumann’ların daha başlangıçta İngiliz casusluk çevreleri ile bilinçli bir ilişki kurduğunu gösteriyor.

Sovyet çalışma kampları-Nazi kampları

Şimdi de Neumann’ın Sovyet çalışma kampları hakkındaki yazdıklarını irdeleyelim. Neumann’a göre (sayfa 103) Sovyet kampında bir çırak kendisi gibi 25 ruble aylık alırken, mesela bir traktör sürücüsü 100 ruble aylık almaktadır. Karşılaştırma yapabilmek için Neumann bazı fiyatları da vermektedir. Örneğin  yarım kilo ekmek elli kopek iken yarım kilo ringa balığı ise üç rubledir. Cezaevi duvarı vb yoktur. Kadın-erkek köy tarzı evlerde bağımsız yaşamakta, kadın ve erkek mahkumlar hep beraber yasayabilmekte, hatta duygusal ilişkiler kurabilmektedirler. Mahkumlar açık havada çalışmakta, birçok durumda etraflarında nöbetçi bile olmamaktadır. Günlük çalışma kotaları karşılanmamışsa az yiyecek verilmektedir. Hasta mahkumlar çalışmak zorunda değildir.  Bu anlatılanlar konu ile ilgili akademik araştırmalarla da uyum içinde. Gerçekten de konu ile ilgili yazan araştırmacılar Sovyet kamplarını rehabilitasyona yönelik olduğunu, o dönemde (bahsettiğim 30’ların ikinci yarısı) maksimum cezanın 10 yıl olduğunu ama kamplarda meslek öğrenen, (Margaret Neumann’ın bahsettiği maaşlı traktör sürücüleri gibi) iyi çalışan mahkumların cezaları bitmeden serbest bırakıldıklarını, çalışanlara maaş  verildiğini, iyi çalışan mahkumlara normal yemeklerin yanında ekstra yemek verildiğini söylemekteler. Kota dolmadığında az yiyecek veriliyordu dediği şey, ekstra yemek verilmemesi olmalı.  Margaret Neumann kendisi hasta olduğunda da çalışmaktan muaf tutulmuştur. Yine aynı araştırmalarda, yalnızca 1930’larda hasta olduğu için milyonlarca mahkumun affedilip Sovyet çalışma kamplarından salıverildiği belirtilmektedir.

Sovyet kamplarında mahkeme tarafından cezalara çarptırılmış mahkumlar bulunmaktadır. Nazi kamplarında sadece milliyetleri, ten renkleri, dinleri ve inanışları yüzünden tutuklanan insanlar bedava Alman tekellerinin fabrikalarında çalışmaya zorlanmakta ve hasta olduklarında ya da çalışamayacak kadar yaşlı iseler gaz odalarında öldürülüp yakılmaktadırlar. Mesela yazar, Sovyetlerde casusluk faaliyetlerinden dolayı mahkeme tarafından cezaya çarptırıldığı için tutuklanmıştır (Önsözde belirtildiği gibi kendisi bunu kitabında inkar etmektedir ama mahkemeye kabullerde bulunmuştur.) Nazi cezaevinde ise keyfi bir şekilde sadece önlem olarak tutuklu bulunmaktadır. Fiziki işkence ve dayak çok yaygındır. Gardiyanların en ufak kızgınlığında mahkumlar ölesiye dövülmekte hatta gaz odalarına gönderilmektedir.  Margaret Neumann ve Gün Zileli ise bize hem Nazilerin kamplarının hem de Sovyet cezaevlerinin aynı derecede barbar olduklarını iddia ediyorlar.

Margaret Neumann bize anlatmaktadır ki, SSCB’de poliste sorguda iken bile mahkumlara kitap okuma izni verilmektedir. Bunu Soljenitsin de söyler. Neumann’a fiziki işkence yapılmamıştır. Şu ana kadar okuduğum anıların hiçbirinde ( Soljenitsen’den tutunuz, Bukharin’nin eşine, doktorlar komplosundan tutuklanan Yakov Rapoport’a ve Eugeny Ginzburg’a kadar) tutuklanan ve içerde yatan bir sürü kişinin anılarını okudum, daha kendisine fiziki işkence yapıldığını iddia edene rastlamadım. Ama hepsi de duyduklarına göre başkalarına işkence yapıldığını iddia ederler. Alman kamplarında ise dayak yanında gaz odalarına gönderiliyorsunuz. Ayrıca Sovyet kamplarında serbest olan bir çok şey, Nazi kamplarında yasak: başka mahkumları görmek, erkek ya da kadın mahkumların birbirini görmesi, kitap almak ve okumak, meslek edinmek vb.

Eleştiri mi dezenformasyon mu?

Margaret Neumann ve Gün Zileli, Nazi kamplarının ve Sovyet kamplarının aynı olduğunu iddia ediyorlar. Burada şunu belirtmeme izin veriniz. Ben burada sadece iki cezaevi sisteminin karşılaştırmasını yapıyorum. Bu yazı Sovyet cezaevi sisteminin bir değerlendirme yazısı değildir. Doğaldır ki Sovyet cezaevi sistemi sosyalist bakış açısından değerlendirilmeli ve eleştirilmelidir. Yalnızca cezaevi sistemi değil SSCB’deki yaşamın her alanı ve politik sürecin tümü, sosyalist bir bakış açısı ile değerlendirilmeli ve eleştirilmelidir. Ama SSCB cezaevi sistemi hakkındaki dezenformasyon vb ile mücadele etmeden, yani gerçeği tam bilmeden, sağlıklı bir Sovyetler Birliği değerlendirmesi yapmak mümkün değildir. Aksi sol liberallerin devrimcilerin geçmişte darbeci olduğu ve orduculuk yaptıkları iddiasını gerçek olarak alıp Mahir Çayan, Deniz Gezmiş gibi devrimcileri mahkum etmeye benzerdi.

Margaret Neumann iki yerde çalışmayan mahkumların Sovyet kamplarında kurşuna dizildiğini söylüyor ama bunun Koestler’in isteği ile kitaba konulduğu açık. Çünkü ne Neumann’ın kendi anıları ne de konu ile ilgili akademik çalışmalar böyle bir uygulamanın olduğu iddiasını destekliyor.[2]

Komünist olduğu için mi Nazilere verildi?

Kitapta ve kitaba ilişkin tanıtım yazılarında vurgulanan bir başka nokta ise SSCB ile Nazi Almanya’sı arasında imzalanan saldırmazlık antlaşması gereğince Stalin Yönetiminin Alman komünistleri Nazilere verdiği. Bu antlaşma Molotov Ribbentrop antlaşması olarak bilinir ve birçok spekülasyonun kaynağıdır.  Sovyetler ve sosyalistler bu antlaşmanın Nazilerin SSCB’ye saldırısını geciktiren bir saldırmazlık antlaşması olduğunu söylerken, batılı emperyalist devletler ise bu antlaşmayla SSCB ve Nazilerin Avrupa’yı ikiye böldüğünü iddia etmişlerdir. Margaret Neumann da emperyalistlerin çizgisini güçlendirmek için kendilerinin bu antlaşmanın gizli maddeleri gereğince Nazi Almanya’sına verildiğini iddia etmektedir. Ama elde bulunan bilgiler bu iddiayı çürütmektedir.

Yukarıda gördük, kitap yazıldığında Margaret Neumann artık azılı bir anti komünisttir ve sosyalizm düşmanıdır. Nazi kamplarında mahkum yönetici olarak çalışmış ve mahkumları gaz odalarına gönderme yetkisi olan mahkum-yöneticilerden  biri durumuna yükselmiştir. Sovyet mahkemeleri ise Margaret Neumann ve kocasının çok daha önceden artık sosyalist olmadığını, basitçe bir casusluk şebekesinin elemanları olduğunu düşünmektedirler. Kitabın önsözünü yazan Nikolaus Wachsmann saldırmazlık antlaşmasından önce de bazı mahkumların Almanya’ya sınır dışı edildiklerini, Buber- Neumann ile beraber sınır dışı edilen tüm kadınların Naziler tarafından hemen salındığını, Buber-Neumann’ın ise bir komünist olduğu için değil bir önlem olarak kampta tutulduğunu yazar. Yani ne Nuemann ne de diğerleri, ne onları sınır dışı eden Sovyetler tarafından ne de onları teslim alan Almanya tarafından komünist olarak görülmektedir. O yüzden Naziler teslim edilen insanların çoğunu hemen serbest bırakmıştır. Olan basit bir sınır dışı etme olayıdır.

Kampa gelir gelmez hemen imtiyazlı bir konuma yükseltmeleri, Nazilerin bu kadını bir komünist olarak görmediğini gösteriyor. Dahası kendilerinden birisi olarak görüyorlar. Yoksa komünist olarak inandıkları birini hemen ayrıcalıklı duruma yükseltmezlerdi. Hatta kamp öncesi Nazi polis şefi tüm kafileye çok iyi davranıyor. O zamanki ideolojik ve politik atmosferi düşünecek olursanız, komünist olarak düşündükleri insanlara Nazilerin  böyle davranması pek mümkün değil. Bu yüzden onun bir komünist olduğu için değil ama başka sebeplerle içerde tutmuş olmaları lazım. Elimizdeki bu konuda akla gelen tek sebep ise Margaret Neumann ve eşinin bağlantılarının olduğu ve hatta bu yüzden SSCB’de ceza yedikleri İngiliz gizli servisi geliyor. Almanya ve İngiltere savaşta iken İngiltere gizli servisi ile bağlantılı olduğundan şüphelendiği için bir önlem olarak onu içerde tutmuş olmalılar. Zaten Margaret Neuman savaş sonrası İngiliz gizli servisi ile hemen bağlantıya geçer ya da İngiliz gizli servisi onunla bağlantıya geçer ve bu kitap yazdırılır. Gerek 1930’larda gerekse de 1945 sonrası beraber çalıştığı kişi aynıdır; hızla İngiliz İstihbarat servisinin üst basamaklarına davranan ve daha sonra şövalyelikle ödüllendirilecek olan Arthur Koestler.